«در باب زبان و ادبیات فارسی؛ لازمه‌یِ ترجمه و ویرایش»

تسلطِ مترجم یا ویراستار بر زبان فارسی و تأثیر آن بر ترجمه

بخش بسیار مهمی از فن و هنر ترجمه با مهارت نگارش یا نویسندگی گره خورده است. زیرا فرایند ترجمه با خواندن متن اصلی و تلاش ذهنی برای درک معنا و مفهوم آن آغاز می‌شود و سپس با کوشش برای انتقال آن معنا و مفهوم به زبان فارسی ادامه می‌یابد.

به همین دلیل زین پس مطالبی کوتاه ولی در عینِ حال سودمند و کاربردی ناظر به زبان و ادبیات فارسی با هدف تقویتِ مهارت ترجمه، نگارش و ویرایش از نظر خواهیم گذراند.

نکات ناب ۱۰۶

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

💎 درس اول: استفاده از «قابل» و «غیرقابل»

📍 توضیح: در گفتار و نوشتار، دو واژه «قابل» و «غیرقابل» را پیش از برخی واژه‌های دیگر می‌آوریم و واژه‌های ترکیبیِ دراز و نتراشیده‌ای می‌سازیم که نه زیبا و گوش‌نواز است و نه با روح زبان و ادب فارسی، سازگاری دارد.

در موارد زیادی می‌توان به جای این واژه‌های ترکیبی، از واژه‌های ساده و کوتاه و درست فارسی استفاده کنیم؛ با هم بنگریم به مثال‌های زیر:

——————————————

❌ قابلِ قبول: فرضیه‌های او قابل قبول است.

✅ پذیرفتنی: فرضیه‌های او را می‌توان پذیرفت.

——————————————

❌ غیرقابل قبول: فرضیه‌های او غیرقابل قبول است.

✅ ناپذیرفتنی: فرضیه‌های او ناپذیرفتنی است.

——————————————

❌ قابل تحمل: این اوضاع، قابل تحمل نیست.

✅ تحمل‌کردنی/ تحمل‌پذیر: این اوضاع تحمل‌کردنی نیست.

——————————————

❌ قابل گفتن: بعضی مشکلات قابل گفتن نیست.

✅ گفتنی: بعضی مشکلات گفتنی نیست.

——————————————

❌ قابل توجه: دستاوردهای او قابل توجه است.

✅ چشمگیر: دستاوردهای او چشمگیر است.

——————————————

❌ قابل اطمینان: او فردی قابل اطمینان است.

✅ مطمئن: او فردی مطمئن است.

——————————————

❌ قابل درک: رفتار او قابل درک است.

✅ فهمیدنی، دریافتنی: رفتار او دریافتنی است/ رفتار او را می‌توان درک کرد.