قال علیه السلام لَمّا بَلَغَهُ قَتلُ مُحَمّدِ بنِ أَبِی بَکرٍ إِنّ حُزنَنَا عَلَیهِ عَلَی قَدرِ سُرُورِهِم بِهِ إِلّا أَنّهُم نَقَصُوا بَغِیضاً وَ نَقَصنَا حَبِیباً.

وقتی که خبر کشته شدن محمد بن ابی بکر به امام (علیه السلام) رسید، فرمود: (غم ما بر کشته شدن او به اندازه ی شادی دشمنان اوست، با این تفاوت که ایشان دشمنی را از دست دادند و من دوستی را). قبلا موقعیت محمد بن ابی بکر را در نزد امام به تفصیل گفته ایم: عبارت: فان حزننا علیه علی قدر سرورهم به یعنی: به جهت فقدان او: مقصود امام (علیه السلام) آن است که شدت این دو با هم متناسب است، و به تفاوت بین ارزش آنچه از دشمنانش کاسته شده و آنچه از خود وی کاسته شده، اشاره کرده است، به منظور اظهار غم و درد از فقدان او.

شرح حکمت 325

حکمت های نهج البلاغه ( همراه با 25 ترجمه و شرح )/ ص329 شرح ابن میثم