قال علیه السلام:

الإِیمَانُ أَن تُؤثِرَ الصّدقَ حَیثُ یَضُرّكَ عَلَی الکَذِبِ حَیثُ یَنفَعُكَ وَ أَلّا یَکُونَ فِي حَدِیثِکَ فَضلٌ عَن عَمَلِكَ وَ أَن تتَقّیِ َ اللّهَ فِي حَدِیثِ غَیرِكَ

(نشانۀ ایمان آن است که راستگویی را حتی در جایی که برای تو زیان دارد بر دروغگویی سودبخش برگزینی، و دیگر این که گفتارت از حد دانسته ات بیشتر نباشد، و درباره ی (غیبت دیگران) نقل حدیث دیگران از خدا بترسی.)

امام علیه السلام از نشانه های ایمان به سه مورد اشاره کرده است:

1- راست زیانبخش را بر دروغ سودمند - به خاطر علاقه به فضیلت و نپسندیدن دون‌مایگی - ترجیح دهد.

2- در سخنش چیزی علاوه بر دانسته هایش نگوید که همین است عدالت در گفتار و دوری گزیدن از دروغ.

3- در سخن گفت راجع به دیگران خدا را در نظر بگیرد، و با غیبت کردن یا گوش دادن به غیبت دیگران آبروی کسی را به خطر نیندازد، و بعضی گفته اند: مقصود امام آن است که در نقل حدیث دیگران، چنانکه هست رعایت امانت کند، و کم و زیاد نکند.

شرح حکمت 458، حکمت های نهج البلاغه، ص462 شرح ابن میثم