ابوهارون گفته است:

در مدینه همنشین حضرت صادق علیه السلام بودم، حضرت چند روزی مرا نیافت، سپس خدمتش رسیدم و حضرت فرمود: چند روزی ندیدمت ابوهارون!

عرض کردم: خداوند متعال به من پسرى عطا فرموده است.
آن حضرت فرمود: خدا او را براى تو مبارک گرداند. چه نامى براى او انتخاب‏ کرده‏ اى؟

عرض کردم: او را محمد نامیده ‏ام.

امام صادق(ع) تا نام محمد را شنید ( به احترام آن حضرت) در حالی که زیر لب تکرار می کرد: «محمد، محمد»، صورت ‏مبارکش را به طرف زمین خم کرد، چندان که گونه‏ هاى مبارکش به‏ نزدیک زمین رسید.

سپس فرمود:

« بِنَفْسِي وَبِوُلْدِي وَبِأَهْلِي وَبِأَبَوَيَّ وَبِأَهْلِ الْأَرْضِ كُلِّهِمْ جَمِيعاً الْفِدَاءُ لِرَسُولِ اللهِ (ص)، لَاتَسُبَّهُ ، وَلَا تَضْرِبْهُ ، وَلَا تُسِئْ إِلَيْهِ ، وَاعْلَمْ أَنَّهُ لَيْسَ فِي الْأَرْضِ دَارٌ فِيهَا اسْمُ مُحَمَّدٍ إِلاَّ وَهِيَ تُقَدَّسُ كُلَّ يَوْمٍ ».

جان خودم ، فرزندانم ، پدرم و جمیع اهل زمین فداى رسول خدا (صلی الله علیه و آله) باد!

او را دشنام مده! کتک نزن ، بدى به او نرسان!

بدان که در روى زمین‏ خانه اى وجود ندارد که در آن نام «محمد» باشد، مگر این که آن ‏خانه در تمام ایام، متبرک شود.

الکافی- ط دار الحدیث، ج11 ص420

ولادت باسعادت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و امام صادق علیه السلام، تهنیت باد!