علوم قرآن و حدیث

غُلب

غُلب: جمع کلمة *أغلب وغلباء* بمعنى' غَلُظَ عُنُقَه. و فی ءاية اليوم حديقةملتَفّه ومتکاتِفَة الأشجار.

غُلب* : جمع *اغلب و غلباء* به معنى گردن کلفت است، و در اصل از ماده غلبه گرفته شده، و در آیه ی امروز به معنى درختان بلند و تنومند است.

فَلْیَنظُرِ الاِْنسانُ إِلى طَعامِهِ○أَنّا صَبَبنَا الْماءَ صَبّاً○ثُمَّ شَقَقنَا الأرضَ شَقّاً○فَأَنبَتنا فِیها حَبّاً○وَ عِنَباً وَ قَضباً○وَ زَیْتُوناً وَ نَخلاً○وَ حَدائِقَ غُلباً* /عبس:٣٠-٢٩-٢٨-٢٧-٢۶-۲۵-۲۴

انسان باید به غذاى خویش (و آفرینش آن) بنگرد!○ما آب فراوان از آسمان فرو ریختیم.○سپس زمین را از هم شکافتیم.○و در آن دانه هاى فراوانى رویاندیم.○و انگور و سبزى بسیار.○و زیتون و نخل فراوان ○و باغ هاى پر درخت.