قال علیه السلام

الرُّکُونُ إِلَی الدّنیَا مَعَ مَا تُعَایِنُ مِنهَا جَهلٌ وَ التّقصِیرُ فِی حُسنِ العَمَلِ إِذَا وَثِقتَ بِالثّوَابِ عَلَیهِ غَبنٌ وَ الطّمَأنِینَةُ إِلَی کُلّ أَحَدٍ قَبلَ الِاختِبَارِ لَهُ عَجزٌ.


(دلبستگی به دنیا به دلیل آنچه از دنیا می بینی نادانی و کوتاهی در کار خیر با این که به پاداش آن اطمینان داری، زیانکاری، و اعتماد کردن به هر کس پپش از آزمایش وی، درماندگی است).

1- دلبستگی به دنیا با آنچه از دنیا می بینی نادانی است، یعنی: به دلیل آنچه که سزاوار اعتماد است عوض آنچه که نباید اعتماد کرد.

2- کوتاهی در کار نیک با وجود اطمینان به پاداش آن، زیانکاری است، یعنی: مستلزم ضرر و زیان و ترک پاداش زیاد در برابر عمل کم می باشد در این عبارت اشارتی است بر این که ریشه ی کوتاهی در کار نیک، اطمینان نداشتن به پاداشی است که در آخرت وعده داده اند.

3- اعتماد به هر کس پیش از آزمودنش، از درماندگی است. یعنی درماندگی از کاوش در مورد کسی که به او اعتماد ورزد، و اعتماد بجا داشته باشد. امام (علیه السلام) از اعتماد به دنیا به دلیل آن که لازمه ی چنین اعتمادی نادانی است، و همچنین از کوتاهی در کار نیک به دلیل این که لازمه ی آن زیانکاری است، و همینطور از اعتماد به هر کسی، به دلیل این که لازمه ی آن درماندگی است، برحذر داشته است.


شرح حکمت 384 - حکمت های نهج البلاغه ( همراه با 25 ترجمه و شرح )، ص388 شرح ابن میثم