«ابوبشر ابن ابی‌یمان بندنیجی» (۲۸۴-۲۰۰ ق)، ادیب و لغوى مسلمان در قرن ۳ قمری است.

وی از دهقان‌زادگان ایرانى بود که در شهر بندنیج، نزدیک بغداد در حالى که نابینا بود به دنیا آمد.

ابن ابی‌یمان از ثروتمندان و ملاکین عجم بود و تمامى املاک و بستان هاى خود را که از پدرش به ارث رسیده بود، فروخت و صرف هزینه‌ى علما و تحصیل علم کرد.

او نزد ابن‌سکیت و ریاشى و دیگر علماى بصره و کوفه به تحصیل پرداخت. ابوبشر شعر نیز مى‌سرود. برخی از آثار وى عبارت است از: «التفقیه فی اللغة»، «العروض»، «معانى الشّعر».