علوم قرآن و حدیث

روضه‌خوانی امام زمان برای حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السّلام

وَاَسْرَعَ فَرَسُكَ شارِدا اِلى خِيامِكَ قاصِدا مُهَمْهِما باِكيا فَلَمّا رَاَيْنَ النِّساءُ

و اسب تو شيون کنان از تو دور شده، شيهه کشان و گريه کنان بقصد خيام

حرم سرعت گرفت. همين که بانوان حرم دیدند

جَوادَكَ مَخْـزِيّا وَنَظَرْنَ سَرْجِـكَ عَلَيْهِ مَلْوِيّا بَرَزْنَ مِنَ الْـخُدُورِ ناشِـراتِ

اسـب تو را بلا زده و خواري رسيده و زين تـو را بر آن واژگونه يافتند، از پـس پرده خيمه ها برآمدند درحاليکه پريشان ساخته

الّشُعُـورِعَلَى الْخُدُودِ لاطِماتٍوَ عَنْ الوُجُوهِ سافِراتٍ وَبِالْعَـويلِ داعِياتٍ وَ

گیسوانشان را بر چهره ها (درزيرچادر عصمت) و سيلي بر صورت هايشان

مي زدند و با صداي بلند گريه ميکردند و ناله و فريادکنان تو را مي خواندند

بَعْدَالْعِزِّ مُـذَلَّلاتٍ وَاِلى مَصْرَعِكَ مُبادِراتٍ وَالشِّمرُ جـالِـسٌ عَلى صَـدْرِكَ

آنان بعد از عمري عزت به ذلت و خواري گرفتار شده بودند، و بسوي قتلگاه

تو مي شتافتند. در حاليکه شمر ملعون بروي سينه مبارک تو نشسته بود

مُوْلِـعٌ سَـيْفَهُ عَلى نَـحْرِكَ قابِضٌ عَلى شَـيـْبـَتِكَ بِيَدِهِ ذابِـحٌ لَـكَ بُـمهَـنَّدِهِ

و شمشير تشنه اش را بر گلوگاه تو نشانده، از خون گلويت سيراب ميکرد

با دست پليدش محاسن شريف تو را گرفته بود و با شمشير تيزش سر از بدنت جدا مي کرد

قَـدْ سَـكـَنـَتْ حَـواسُّـكَ وَ خَـفـِيـَتْ اَنْـفـاسـُكَ وَ رُفِـعَ عَلَى الْـقَناةِ رَاْسُكَ.

حواست ازحرکت باز ايستاد و نفس هاي شريفت نهان گشت و سرمبارکت بر فراز نيزه بالا رفت.

راوى گفت : چون لشكر، حضرت امام حسین(علیه السلام) را شهيد كردند به جهت طمعِ رُبودن لباس ‍ او بر جَسَد مقدّس آن شهيد مظلوم روى آوردند، پيراهن شريفش را اسحاق بن حَيْوَة (۳) حَضْرَمى برداشت و بر تن پوشيد و مبروص شد و مُوى سر و رويش ريخت، و در آن پيراهن زياده از صد و ده سوراخ تير و نيزه و شمشير بود.

عِمامه حضرت سيدالشهداء(عليه السّلام) را اَخْنَس بن مَرْثَد و به روايت ديگر جابربن يزيد اَزْدى برداشت و بر سر بست ديوانه يا مجذوم شد. و نعلين مباركش را اَسْوَد بن خالد ربود. و انگشتر آن حضرت را بحدل بن سليم با انگشت مباركش قطع كرد و ربود. مختار به سزاى اين كار دستها و پاهاى او را قطع نمود و گذاشت او را در خون خود بغلطيد تا به جهنم واصل گرديد. و قطيفه خز حضرت امام حسین(علیه السلام) را قيس بن اشعث برد و از اين جهت او را (قيس القطيفه) ناميدند. (۴)

روايت شده كه آن ملعون مجذوم شد و اهل بيت او از او كناره كردند و او را در مَزابل افكندند و هنوز زنده بود كه سگها گوشتش را مى دريدند. زره حضرت سيدالشهداء(عليه السّلام) را عمر سعد برگرفت و وقتى كه مختار او را بكشت آن زره را به قاتل او ابوعمره بخشيد، و چنين مى نمايد كه حضرت امام حسین(علیه السلام) را دو زره بوده زيرا گفته اند كه زره ديگرش را مالك بن يسر ربود و ديوانه شد. و شمشير آن حضرت را جُمَيْع بن الْخَلِق اءَوْدي، و به قولى اَسْوَد بن حَنْظَله تَميمى، و به روايتى فَلافِس نَهْشَلى برداشت ، و اين شمشير غير از ذوالفقار است زيرا كه ذوالفقار يا امثال خُودْ از ذخاير نبوت و امامت مصون و محفوظ است. (۵)

مؤلّف گويد: كه در كتب مقاتل ذكرى از ربودن جامه و اسلحه ساير شهداء(رضى الله عنهم) نشده لكن آنچه به نظر مى رسد آن است كه اَجلاف كوفه اِبقاء بر احدى نكردند و آنچه بر بدن آنها بود ربودند.ابن نما گفته كه حكيم بن طُفَيلْ جامه و اسلحه حضرت ابوالفضل العباس(عليه السّلام) را ربود. (۶)

(۱) (بحارالانوار) 45/60.

(۲) (بحارالانوار) 45/58 - 59.

(۳) در بعضى نسخه ها (حُويَّة ) يا (حَوْبَة ) ذكر شده .

(۴) (بحارالانوار) 45/60.

(۵) (بحار الانوار) 45/58، (سوگنامه كربلا) (ترجمه لهوف ) ص 241.

(۶) (مثير الاحزان ) ص 80.