قال الله عزوجلّ :

أيُّمَا عَبْدٍ اطَّلَعْتُ عَلَى قَلْبِهِ فَرَأَيْتُ الْغَالِبَ عَلَيْهِ التَّمَسُّك‏ بِذِكْرِى، تَوَلَّيْتُ سِيَاسَتَهُ وَ كُنْتُ جَلِيسَهُ وَ مُحَادِثَهُ وَ أَنِيسَه‏

«چون من بر دل و انديشۀ بنده خودم مطّلع گردم و ببينم كه آنچه بر او غلبه دارد تمسّک به ذكر و ياد من است، من خود بنفسه و بشخصه زمام تدبير امور او را بدست ميگيرم و متولّى انجام مَهامّ او ميشوم؛ و من خودم همنشين و همزبان، و هم صحبت و انيس او خواهم بود»

«معادشناسی» ج ۴، ص ۲۲۶ از «عدّة الداعی»