علوم قرآن و حدیث

أَلاَ وَ إنَّ الدُّنْيَا قَدْ وَلَّتْ حَذَّاءَ فَلَمْ يَبْقَ مِنْهَا إِلاَّ صُبَابَةٌ کَصُبَابَةِ الاْنَاءِ اصْطَبَّهَا صَابُّهَا.

آگاه باشيد دنيا پشت کرده (و به سرعت مى گذرد) و از آن چيزى جز به اندازه تَه ماندۀ ظرفى که آب آن را ريخته باشند بيشتر باقى نمانده است.

در اينجا، دنيا به موجودى تشبيه شده که به سرعت در مسير خود باز مى گردد، اين همان واقعيت حرکت چرخ زمان و گذشت سريع عمر انسانى است، حرکتى که از اختيار انسان بيرون است، و حتى يک لحظه نيز متوقف نمى شود، حرکتى که فراگير است و تمام کائنات، جز ذات پاک پروردگار را بدون استثناء شامل مى شود، زمين و آسمان و ستارگان و کهکشان‌ها و انسان و حيوانات همه در اين حرکت فراگير شرکت دارند، و به سوى فناء و نابودى پيش مى‌روند، فنايى که دريچه عالم بقا است. نوشيدن باقيمانده ته ظرف دارد، اشاره به عمر کوتاه دنياست که هيچ کس بهرۀ قابل‌توجهى از آن نمى گيرد، دورانش کوتاه و نعمت‌هايش زوال پذير و زودگذر و کم دوام است.

خطبه 42 نهج البلاغه